Damiaanactie inleefreis

ma, 11/23/2015 - 11:42 -- sintjans

Geeuw...  Het was vroeg vertrekken deze morgen!  Maar we kregen ondertussen wel al bericht dat Mevr. Hanssens en Michelle Willaert goed vertrokken zijn.  As scheduled!  En in goed gezelschap!  We proberen hier geregeld wat nieuws te brengen.

 

Uit het dagboek van Mevr. Hanssens:

Zaventem - zaterdag 5 september 2015 om 5u15

Vanaf morgen krijgen we de unieke kans om dingen te zien die we nog nooit zagen.
Deze ervaring zal ongetwijfeld een diepe indruk op ons maken.
Het is onze taak om jullie onze belevenissen en indrukken mee te geven.
Daarom willen we getuigen over de realiteit.

In januari brengt Focus WTV verslag van deze inleefreis.
Maar je hoeft niet zo lang te wachten op ons relaas.
Het plan is om dagelijks onze belevenissen te posten.
Via deze site en de Facebookpagina van onze school houden we jullie – in de mate van het mogelijke – op de hoogte.
Hou ons in de gaten.

Groeten

Michelle Willaert en Nathalie Hanssens

 

Door de mensen van Damiaanactie werden vorig schooljaar uit drie West-Vlaamse secundaire scholen telkens één leerkracht en één leerling geselecteerd voor deelname aan deze inleefreis.  De uitverkorenen: leerkracht Bart Fiems en Astrid Ally van Barnum Roeselare, leerkracht Nathalie Hanssens en Michelle Willaert van het Sint-Janscollege in Poperinge en leerkracht Lieve Couckuyt en Nora Louwagie uit het Guldensporencollege Plein in Kortrijk.  Op de foto zien we v.l.n.r de drie leerlingen Astrid, Michelle en Nora.  Goed op weg om onafscheidelijke vriendinnen te worden!

De drie scholen houden realtime een fotoverslag bij!  Voor onze school leest u hier mee.  Het verhaal van Barnum leest u op de blogbarnumnaarindia.wordpress.com en het verhaal van het Guldensporencollege Plein leest u op de blog damiaanactieatgusco.blog.com.  

 

Na een korte vlucht vanuit Zaventem naar Frankfurt is onze delegatie om 10u.57 opgestegen vanuit Frankfurt voor een rechtstreekse vlucht LH 758 naar Madras op de oostkust van India.  Als alles volgens het vluchtschema verloopt, landen ze daar omstreeks 23u.46.  Op dit ogenblik (zaterdag 5 september 15u.20) vliegen ze op 10668 meter hoogte aan een snelheid van 939 km/u boven Iraans grondgebied!  

Na een behouden vlucht en een veilige landing binnen het vooropgestelde tijdschema is de flight history terug te vinden op de websitewww.flightradar24.com.

 

zondag 6 september

 

Joehoe, we zijn er... En dat na een twaalf uur durende vlucht! Op het vliegtuig vloog de tijd voorbij. Onze barbiemobiel wachtte ons op en bracht ons door het nachtelijke Chennai richting eerste hotel. Een helse rit, als je het ons vraagt. Na een korte nachtrust en een heerlijk ontbijt vertrokken we naar Nellore. Tijdens deze busrit stopten we bij een kleurrijke tempel. We werden er gastvrij ontvangen. Wellicht waren we daar de attractie van de dag. Velen wilden met ons op de foto. E... en vrouw vlogen Michelle in de armen. Wat we daar meemaakten, is moeilijk te beschrijven. Het was enorm overweldigend. Mensen brengen er op een heel speciale manier hun zondag door met de familie. Het weinige wat ze hebben, offeren ze voor hun geloof. Wat aangedaan reden we door naar ons volgende hotel in Nellore. Tijdens het late middagmaal lichtte Jean, onze lieve en zachtaardige cameraman, ons in over de dag van morgen. Morgen gaan we het reilen en zeilen volgen van een ziekenhuis van de Damiaanactie. Een live-operatie staat ons hoogstwaarschijnlijk te wachten. Tot morgen!

Mevr. Hanssens en Michelle

maandag 7 september

Vandaag kwamen we voor het eerst in contact met lepra- en tbc-patiënten. We bezochten the Damien Foundation Urban Leprosy and TB centre oftewel het Damiaanactieziekenhuis in Nellore. Ter plaatse trakteerden ze ons op een boeiende rondleiding tussen de patiënten. Het neusje van de zalm was echter de operatie, die we bijwoonden. Mister Meda werd geopereerd aan zijn hand. Zijn verminkte hand beperkte hem in zijn dagelijkse activiteiten zoals een glas nemen, eten, geld tellen, typen, ... D.m.v. reconstructieve chirurgie kan men dergelijke mensen weer laten meedraaien in de maatschappij. Zo krijgt mister Meda binnenkort een nieuw leven. Enkele sfeerbeelden vindt u in het fotoalbum van vandaag.

 

 

dinsdag 8 september

Na een net iets te lange nacht en een haastig ontbijt, begaven we ons naar een gezondheidskamp, waar mensen samenkomen die medische zorgen nodig hebben. Bij aankomst werden we bijna letterlijk op handen gedragen door de kinderen en ouders. Het viel ons op dat mensen zo graag op de foto wilden met ons. Zo konden ze zichzelf eens op een scherm zien.
We ontmoetten Subbaia , Pawan, Gitta en haar mama, die iedereen kent van de promotiefilm 'Prins en de paria's'. Hartverwarmend was om te zien hoe Subbaia en de mama van Gitta zo goed hersteld zijn van hun vreselijke ziekte!
In de namiddag werden we op sleeptouw genomen naar ons eerste huisbezoek. Meteen een emotioneel moment. Het armoedige hutje en de magere blik van de zieke Kumar deden ons beseffen hoe goed we het wel hebben in het rijke België.
We sloten ons bezoek af met het geven van een knuffeltje, een deken en wat koekjes. Stralend van geluk speelde Prethy, de dochter van Kumar, met het beertje dat de meisjes van Roeselare gemaakt hadden. Een mooie afsluiter van een opnieuw geslaagde dag.

Nora, Astrid en Michelle

 

woensdag 9 september

 

Vanaf nu schrijven we (Michelle, Astrid en ik) elk over een deel van de dag en plaatsen we de 3 tekstjes op ieders pagina. Vandaag hebben we het achtereenvolgens over de werking van de Health Camps, de belevenissen van vandaag en de werking van het Damiaanziekenhuis in Nellore.

 

 

 

• HEALTH CAMPS
Omdat we vandaag de helft van de dag onderweg waren naar Chennai, is er niet heel veel te vertellen.  Dus vertel ik nu wat over de werking van Damiaanactie in hun gezondheidskampen. Damiaanactie stelt tentjes op de 'boerenbuiten' op waar meestal kleine leefgemeenschappen zijn gevestigd. Ze werken samen met verschillende andere organisaties. Dus er is een tentje met TBC- en lepracontroles van Damiaanactie en tentjes van andere NGO's. Waar ik geweest ben bijvoorbeeld, was er ook een tent waar je je kon laten screenen op borstkanker. De bevolking kan er ook voor kleine kwaaltjes naartoe. Daar worden ze dan verzorgd of doorverwezen als ze de mogelijkheid niet hebben om het op te lossen. Elke organisatie heeft zo zijn eigen doelgroep patiënten. Voor de Damiaanactie zijn dit TBC- en leprapatiënten. Je ziet dus dat Damiaanactie veel doet en ze kunnen met trots zeggen dat 75% van hun inkomsten naar de landen gaan waar ze actief zijn. Slechts 25% gaat naar de motivatiebrieven, de aankoop van de typische stiftjes, het transport, de bouwkosten...
Nu ik weet wat er gaat gebeuren met het geld dat onze school zal inzamelen, ben ik nog trotser dat wij deel mogen uitmaken van het Damiaanactieteam.

• WOENSDAG 9 SEPTEMBER
Na onze laatste nacht en ontbijt in Nellore stond alweer een huisbezoek voor de deur! Alvorens we kennis maakten met de 24-jarige tuberculosepatiënt Mattia, maakten we onderweg nog enkele tussenstopjes. Zo bezochten we een indrukwekkende tempel, later een eucalyptusplantage en ten slotte een rijstveld.
Na deze interessante minibezoekjes onderweg kwamen we uiteindelijk aan bij Mattia. De ontmoeting kon jammer genoeg niet in zijn huis plaatsvinden. Mattia schaamt zich voor zijn ziekte en was bang voor de reacties van buren op de filmploeg. Vandaar dat we afspraken op een plekje, ver weg van het huis van Mattia, en kregen we eigenlijk enkel de medische problemen te zien. De man lijdt al 10 maanden aan tuberculose en is bovendien ook geïnfecteerd met het hiv-virus. Vroeger werkte hij als ticketverkoper in een cinema en met die job verdiende hij ruimschoots genoeg geld om zijn vrouw, 5-jarig zoontje en 3-jarig dochtertje te onderhouden. Maar toen stortte het mooie familieleven in... De tuberculose-infectie van de pater familias bracht het gezin in zware financiële problemen. De man vindt de kracht niet meer om te werken en zijn vrouw verdient amper 1000 roepie per maand. 70 procent van dat armoedige loontje moet aan huishuur gespendeerd worden. Dat betekent dat alle overige kosten met 300 roepie (=ca. 5 euro) betaald moeten worden. Onmogelijke opdracht dus...
Ook moreel is het moeilijk voor de man. Door zijn ziekte mag hij geen lichamelijk contact meer hebben met zijn kinderen. Hij kan hen geen knuffels of zoentjes geven. Hij zei dat hij dat heel hard mist. Door dit zwart verhaal was de getuigenis van de man heel zwaar om te horen. Wat een miserie. En dat voor iemand van 24 jaar. Hij zou in de fleur van zijn leven moeten zijn, maar niets is minder waar! Hij is ongelukkig en voelt zich schuldig omdat hij zijn gezin niet kan onderhouden. Ik voel me diep geraakt en ontroerd. Ik ben ook heel trots op hetgene wat Damiaanactie voor deze man en zijn lotgenoten doet. Dankzij Damiaanactie volgt hij een medicijnenkuur waardoor hij over 7 anderhalve maand genezen kan zijn van TB en opnieuw aan zijn leven kan beginnen. Dat geeft hoop.
Na dit bezoek eten we in een lekker lokaal restaurantje en dan is het alweer tijd om naar Chennai te vertrekken. 's Avonds komen we aan in ons hotel en na een lekker diner kruipen we, met alweer een ongelooflijke ervaring in onze zak des levens erbij, onder de wol.

• WERKING ZIEKENHUIS NELLORE
The Damien foundation leprosy and TB centre is van kapitaal belang. Jaarlijks vinden er 500 operaties plaats. In het ziekenhuis heb je de lepra- en TBC-afdeling. In de lepra-afdeling zag je vele mensen, die geopereerd zijn aan hun klauwhand en die nu na de operatie fysiotherapie volgen. Anderzijds worden daar ook mensen verzorgd aan hun wonden, omdat ze door hun ongevoeligheid vaak brandwonden aan de handen of kwetsuren aan de voeten hebben. De Damiaanactie beklemtoont dat preventie heel belangrijk is. Daarom ook dat ze meewerken aan de zgn. Health Camps: preventie of indien te laat: vroege detectie. Hoe sneller de ziekte is opgespoord, hoe minder de mensen fysiek aangetast worden door de ziekte. Daarom deelt de Damiaanactie in die streek ook foldertjes uit. Hierop zijn de vroege verschijnselen van de ziekte te zien, zodat de mensen weten hoe ernstig een 'simpel vlekje' kan zijn.
Anderzijds heb je ook de TBC-afdeling. TBC bestaat onder verschillende vormen. Je hebt multiresistente TBC, MDR en XDR. Deze laatste is de gevaarlijkste. Maar de Damiaanactie is al ver gevorderd in de genezing van TBC. Er is in Nellore een labo gewijd aan het onderzoeken van TBC-cellen en het maken van soms gepersonaliseerde medicatie gezien de situatie. Ook beschikt de Damiaanactie over een topteam van dokters, die gespecialiseerd zijn in hun vak.

Vele groetjes: Nora, Michelle en Astrid

P.S. wegens problemen met wifi, foto's in kleine resolutie

donderdag 10 september

 

 

 

 

 

vrijdag 11 september

Vandaag verdiepen we ons in de ontstaansgeschiedenis van ‪#‎Damiaanactie‬ in Polambakkam. Hier startte alles met Frans Hemerijckx en Claire Verlut. We sluiten onze projectwerk af met een positieve noot. Meer en meer mensen met ‪#‎lepra‬ kunnen in de gemeenschap blijven wonen. Ons laatste huisbezoek bij 'Jozef' en 'Maria' was hartverwarmend. 'Jesu Ilango' kon hen meedelen dat Damiaanactie hun huisje helpt renoveren...
Namaste, Nandri,
Michelle, Astrid (16 jaar vandaag!!), Nora, Nathalie, Bart, Lieve, Karl, Raju Jai & Stijn